دست نيافتيم . » « 1 » به نظر مىرسد اين حديث را نيز بر زبان صحابى بزرگوار ، ابىّ ابن كعب بسته‌اند ، زيرا معهود نيست كه مصحف ابىّ با مصحف ديگران اين تفاوت را داشته باشد و هرگز احتمال آن هم نمىرود و شايد بعدها اين دروغ را بر زبان او بسته‌اند تا ادعاى « عمر » دربارهء آيهء رجم را تأييد كرده ، او را از تنهايى و تكروى نجات دهند ، و مخصوصا - از روى عمد - سندهايى جعل كردند كه از بزرگان و اقطاب شيعه تشكيل شده مثل « يزيد بن ابى زياد هاشمى » نقيب بصره كه « ابن حجر » مىنويسد : « او از پيشوايان بزرگ شيعه بود » « 2 » و زرّبن حبيش كوفى مخضرم « 3 » كه از ياران حضرت على عليه السّلام و داراى مقامى ارجمند بوده و همان‌طور كه « عاصم » گفته بر همهء همگنان خود پيشى گرفته بود « 4 » و ابى بن كعب ، آن صحابى بزرگوار كه رئيس قاريان قرآن و جزء گروهى بود كه در « روز سقيفه » بر طرفدارى از حضرت على عليه السّلام پايدار ماندند . « 5 » اما عايشه ، رابطهء خوبى با عثمان نداشت و شايد مىخواسته از اين راه ، گزندى به او برساند ، ولى با تعبيرى كه مصالح اسلام در آن مراعات نشده است . 12 - دعاى قنوت از جمله تهمتهايى كه به اين صحابى بزرگ زده‌اند ، افزودن دو سوره در آخر

--> ( 1 ) . الاتقان ، ج 3 ، ص 72 . ( 2 ) . تهذيب التهذيب ، ج 11 ، ص 329 ، شمارهء 630 . ( 3 ) . مخضرم ، كسى كه بخشى از عمر خود را در جاهليّت و بخش ديگر را در دورهء اسلام گذرانده باشد . فرهنگ معين . م . ( 4 ) . تهذيب التهذيب ، ج 3 ، ص 332 ، شمارهء 597 . ( 5 ) . ابن ابى الحديد ، شرح نهج البلاغه ، ج 2 ، ص 51 و 52 ؛ صدوق ، خصال ، باب 12 ، شمارهء 4 ؛ قاضى ، مجالس المؤمنين ، ج 1 ، ص 233 و قاموس الرجال ، ج 1 ، ص 236 .